o bir ergen adam mı?

Yine aynı karın ağrısı…Çok öfkeliyim,sinirliyim,küfürbazım,gözyaşıyım, karmaşığım. Kelimeleri yazıya dökemeyecek kadar çok yuttum sanırım. Gücüm yok…

İçim sızlıyor. Neden? Neden? Neden?Neden? Neden? Milyonkere neden diye sordum?? Ona sordum. Kendime daha çok sordum. Cevaplar verildi. Ya beğenmedim ya da anlamak istemedim. Hala sormak istiyorum NEDEN?? Hep böyle mi olması gerekir? Ondan nefret etmek istiyorum. O kadar çok ki!!! İşten eve döndüğüm her  otobüs seferinde gözlerim sokakta onu gülerken, arkadaşlarıyla şakalaşırken, bilmediğim bi kadınla gezerken arıyor. NEDEN KİMSE DÜRÜST OLAMIYOR???? Onun için ağlamaktan sıkıldım. Onu sevdiğim kadar o beni sevmiyor. Mutlu değilim diyor. Hayatının  mutsuzluk kaynağı benmişim gibi davranıyor bana. Yalnız kalmak istiyorum. Çevremde kimseyi istemiyorum. Bir süre beni yalnız bırak diyor. Ertesi gün arayıp nasıl olduğumu soruyor. Haftasonu yaptıklarını anlatıyor. Anlaşılan o beni hayatından çıkarttığında kendisini yalnız kalmış hissediyor. Hafifliyor, rahatlıyor. Benimse gögüs kafesim gittikçe daralıyor. Nefes almıyorum. Yuttuğum havayı tutuyorum. Bana bunları yapabildiği için ve  kendisini herşeyden  öncelikli  gördüğü için ve herşeyi kendi bencilliğine feda ettiği için ondan nefret etmek istiyorum.

Ben ne yapıyorum şu an? Ağlıyorum…Bağıramıyorum…İçimdekileri bağırarak dışarı çıkartamıyorum. Yazıyorum. Onu da tam yazamıyorum zaten. İçimde öyle bir kontrol var ki, kendimi bile susturuyorum ona karşı. Hala, içimde bile ezdirmiyorum onu kendime.  Peki o şu an ne yapıyor? Şu açık ki benden çok daha iyi bir durumda.

2 gün önce ben uyurken aradı. Uyku sersemi birşeyler konuştum tam hatırlamıyorum. Şunu hatırlıyorum bir tek, “Aradığın için teşekkür ederim” dedim ona sanki araması bir lütufmuş gibi… Mal mıyım ya ben??? Bu kadar mı küçüldüm? Ufaldım…O hak ediyor mu teşekkürü??? Bana yaptığını sorguluyor mu içinde? Vizcan azabından mı arıyor, soruyor hatrımı?? Belli ki gününü planlarken düşünmüyor beni…

32 yaşında bir ergen mi yoksa hala? Benim sırtımı sırtına dayayabileceğimi düşündüğüm adam yoksa hala bir ergen gibi mi yaşamak istiyor? Bu yüzden mi  birden evliliğe hazır hissetmemesi???. Benim babamdan sonra adam diye baktığım adam değil mi? Ham mı?

Çok soru var ama cevap yok….