son

BİTTİ…Hiç yaşanmış iyi birşey kalmamış gibi…

Nasıl oldu artık bir önemi yok…Oldu işte…

Tuhaf…o kadar yoğun yaşıyorum ki…yazamıyorum. İfade edememekten korkuyorum…Fırtına sonrası sessizlik, uyuşmuşluk, karmaşa…beynimin her yeri kaos…düşünemiyorum. Yaşananları tek tek ayıklayamıyorum… Demlenmeleri mi gerekiyor bilmiyorum…

Terk etti.

Bana biraz zaman ver demişti…Bunu dediği gün beni bırakmak için çabaladığını biliyordum…Yaklaşık 1,5 ay görüşmedi benimle…Güya kendisini tarttı. Ama o ne yapacağını en başından biliyordu. Bırakacaktı beni…Tasarlamıştı kafasında…Defalarca ailesinin bilip bilmediğini sormama rağmen bilmiyorlar demişti… Oysa söyledi…Paylaştı. Bunu birinden duymam gerekmiyor. Hissediyordum…VE BİRBAŞKASI….Hissediyorum. Hem de çok yoğun. Fiziken birşey paylaştı mı paylaşmadı mı bilmiyorum…Ama potansiyel birisi var.

HErşeyi göze aldı. Güzel bir nedeni olması gerekir… Bana son konuşmamızda şunu söyledi: “Hayatta sıkıldığım bunaldığımda beni ayakta tutan bir şey var. Aşk…bu duygular beni besliyor. Seninle ilgili herşeyi düşünüyorum. Hiçbirşey eksi değil ama şu var ki ben sana aşık değilim ve aşık olmadığım biriyle evlenemem”  bu kadar şeyi göze aldı demek ki başka bir aşk var hayatında…VE UMUYORUM VARDIR…Çünkü onu tanımak istiyorum. Sıkı sıkı kapılarını örttüğü içindekini tanımak istiyorum…