kapanıs

Uzun bir sancı sürecinden sonra bitti….uykusuzdu, yorucuydu,kalp kırıcıydı…

Tanıdığım “o” gitmişti aslında çoktan. Neden gitmişti bilmiyorum. Bambaşka birisi oturuyordu karşımda. Belki de tanıdığımı zannettiğim “o”  farklı biri gibi davranmaktan yorulmuştu. Benim bildiğim “o” hiç varolmamıştı belki de,sahteydi…Şimdi gerçekle yüzleşmiştim belki de…Aşık olduğum adam bu olamazdı…Olmamalıydı.

Bitirmek istediğini söylediği son konuşma günü benim yaşadığım en kötü günlerden birisiydi. İnanamıyordum. Kötü bir rüya görüyordum sanki. O an, toz olmak istiyordum. Farkında olmak istemiyordum hiçbirşeyin, söylediklerinin…içimi deşiyordu…

Son buluşmamızı hatırlıyorum. En kötüsü…Ağzıdan çıkan sözlerin dönüşü yok. O günün dönüşü yok. Konuşulanların, mimiklerin, çantadan çıkan zarfın, “herşey dahil mi?” sorusunun…Özrün de artık önemi yok…

Yolda yürüyorum…mavi bir araba bana hızla çarpıyor…uzağa fırlatıyor beni…komadayım…Konuşamıyorum, hareket edemiyorum…Kirli sakallı bir adam özür diliyor…