adı yok

Geçen haftasonu…

Artık onu düşünmek istemiyorum…Hak etmediğini bile bile ona bu kadar değer vermek hala….bu değer vermek mi yoksa terk edilmiş olmanın verdiği hazımsızlık mı????

Peki bu hazımsızlık olsa ben hala onu iyi düşünebilir miyim? Onu düşündüğümde yüzümde saliselik bir gülümseme oluşabilir mi? bugün alışveriş merkezlerinden birinde sinemaya gittim. Çıkışta onunla da ürünlerine bakmayı sevdiğimiz Tchibe’ye uğradım. Bir erkek çantası ve bir erkek kıyafeti gözüme çarptı.  Saliselik bir gülümseme ve bu iki şeyi ona alma isteği…Sonra gerçekle çarpışma…Biz ayrıyız…O seni terketti. Film şeridi…Telefonda bağırması, “sen Salak mısın?? Sen manyak mısın?” 

Masadan kalkışı…Yediğimiz yemeğin parasını masaya bırakması…Zarfla çantasından para çıkartması…”Her şey dahil mi????”

“Seninle ilgili herşeyi check ediyorum. Herşey çok güzel ama şu var ki ve bu benim için çok önemli… Sana aşık değilim” DEĞİLİM!!! Bu kelimeyi vurgulayışı…tonlayışı…”Seninle evlenmek istemiyorum” , “Seninle vakit geçirmek istemiyorum”

“Kardeşim nişanlanmak üzere olan birisi. Onunla buluşmanı istemiyorum. Babam söyledi onunla buluşup bazı şeyleri geri verecekmişsin. bizim ilişkimizde onun ne gibi bir yeri var da onunla buluşuyorsun. Bunu yaşamasını istemiyorum. Bunun onu etkilemesini istemiyorum” Abilik yapıyor…Çok düşünceli bir hareket…Ona telefonda eşyaları neden Gaye’ye vermek istediğimi anlatmaya çalışmama rağmen benim durum ve konumumu hiç düşünmeden bunları söylemesi ve ona “benim de abim var, benim de annem babam var” dememe rağmen “ne alakası var bunun konuştuklarımızla” demesi… Bu kadar bencil olabilmesi…

Beni terk etmek için uygun zaman kollaması…Bana stüdyo arkadaşları ile buluşacağını söyleyip, Didem denen ve tanıştırmak istemediği kıza akşam 9:30 gibi “james cook’dayım ” diye mesaj atması… bu olayın daha öncesinde Didem kim diye sorduğumda yüzündeki o ifade…ki o ifadeyi unutamam…bi arkadaşım demesi…Ben neden tanımıyorum, bugün tanışalım akşam dediğimde… O kadar da samimi değiliz demesi hemen akabinde “gecenin 12′sinde pişşt pişşt yazacak kadar samimisin” ama dediğimde düzgün cevap verememesi…Sırf bu davranışları yüzünden kafamda soru işaretlerine neden olması ve beni paronayaklıkla suçlaması…

Annenlere durumu tamam ben açıklarım dedikten sonra bile bırak aramayı annemin telefonunu bile açmaması…Korkaklığı, yaptığının ne olduğunu çok iyi bildiğinden…. annesi ve babasını bu kadar zor duruma düşürdüğü için onlara bu konuşmayı yaptırttığı için ve yaşına rağmen kendi kararını, kararlı  görünüyor olsa bile korkakça kabul ettirmeye çalışması…Bütün bunları düşündükçe nefes alamayacak hale geliyorum…Annemlerin bize aldığı eşyaların parasını bile 1 ay sonra ödeyen birisi…. yüzsüzlük….Kendi maaşımla aldığım fırının hala parasını vermemiş olması…Bunun için aramaya bile utanıyorum… Ama içim acıyor…Bu evi işte ben kendim yaptım diye kimlere gösterecek…Bi kıçı kırık L koltuk, boktan bi yatak odası, buzdolabı, bulaşık makinesi ve fırın… Vay ayakları üzerinde durabilen kendi işi olan güçlü bir erkek…bundan etkilenmeyecek bi kişi yoktur değil mi??? bizim yatağımızda kimi ağırlayacak???? Yüzü kızarmayacak mı??? O koltukta otururken, kıçına batmıyor mu birşeyler???? Hatırlamıyor mu? Ve ben bu adamı rüyamda hasta gördüğümde o gün onu hasta mısın diye aramamak için zor tutuyorum kendimi . Kendimden utanıyorum…Nefret ediyorum….

Evin dışına çıkabiliyor mu? ankara’da dışardagezebiliyor mu??? rahat ediyor mu? Yoksa evde mi takılıyor??? Rahat mı??? eminim yukarda yazdıklarımı okuyor olsa… büyük bi kin kaplardı içini hiç bana yaptıklarını düşünmeden… Çünkü onu hiç bir zaman boş bir adam gibi görmedim, beceriksiz bir adam gibi görmedim ama yukarda yazdıklarıma bakın hele…Üzgünüm…bütün bunlar böyle düşünmeme neden oluyor…

bütün bunlara rağmen ben neden bu adamı düşünüyorum??? Bencilliğine boğulmuş bi adamı neden düşünüyorum. Seni sevmiyorum artık demek bu kadar kolaysa ben neden diyemiyorum??

Arkadaş olarak kalabildiği eski kız arkadaşlarından farkım ne??? Suçlu olduğunu bilmesi mi? bundan dolayı benden kaçmak istemesi mi? Yaptığını kimsenin yüzüne vurmasını istememesi mi? Soranlara ne anlatıyor??? Ben terk ettim, 32 yaşındayım ama hala hayata karşı kendimi beceriksiz hissediyorum hazır olmadığımı anladım. Nişanlandık ama insanlar değişir. hiç böyle anlatabildiğini sanmıyorum. anlaşamadık diyip geçiyordur büyük ihtimal.. Ailesi de öyle… Oğullarının yaptığı şeyi hangi doğru kalıbın içine koyup anlatabilirler ki…Anlaşamadılar ayrıldılar diyorlardır. Olan biteni anlatmak bu kadar basittir onun için. İnsanlar değişir, insanlar değişir, insanlar değişir…Ne Kadar Basit değil mi???Kendisine yaptığı açıklama da bu…Oysa yaptığının hangi sıfatlar ile başkaları tarafından tanımlanacağını çok iyi biliyor. ve ben bu tanımları duydukça sanki onun yerine utanıyorum, yerin dibine giriyorum. Çünkü bu adamı adam diye bütün tanıdıklarıma ben gösterdim. Evleneceğim adam bu dedim. hayatta kimse için yapmadığım fedakarlığı gösterdim. 

düşünmediğim tek bir gün yok…adını anmadığım tek bir gün yok…Keşke onunla ilgili hiçbirşey hiçbir anı kalmasa beynimde…hiçbirini hatırlamak istemiyorum…

Geçen haftasonu…Ankara’nın bilmem kaç km  dışındayım…Bi pazar günü…Kafa dağıtmak istiyorum…

Yemek yemek için bi yerde duruyoruz. Babam arabadan inmiyor. Ne oldu baba diyorum. Hava alalım biraz diyor…Eee baba arabadan çıkalım….??? anlamıyorum babama bişe oldu sanıyorum…Bizi korkutmamak için söylemiyor diye düşünüyorum…Arabadan inmek istemiyor…Ben çıkıyorum… yola bakıyorum…Onun arabası…Bize doğru geliyor…önce plakaya bakıyorum evet onun arabası içine bakıyorum…Gözlerim keskin değil araba yaklaşınca anlıyorum… Annesi ve babası arabada…”anladım” diyorumm..kafamı yoldan çevirip…Utanması saklanması gereken biz değiliz ki!!!!!!!! babama üzülüyorum…Ben üzülmeyeyim diye şekilden şekile giren, o an saçmalayan babam…onlaarı görmüş ve ben görmeyeyim diye ve o anki panikle arabada öylece duruyor…bunları yaşaması  gereken biz değiliz . Benim ailem bunu hak etmedi…Üzgünüm